KALEMİM VE BEN
Bu gecede sabah olsa ne var,
Zindan bana bu oda, dört duvar.
Dışarıda duvarları yalayan rüzgar,
Ve içeride ben, elimde kalemim var.
Zaman da geçmez oldu inadına inat.
Kader ne acı, hırçın kainat.
Vazgeçtim dostlardan bundan böyle,
Bana gerek bir kalem birkaç yaprak kağıt.
Dostlarda firari artık gönül den.
Ansızın kapıda çalmaz oldu.
Nedendir bilmem bu öfkem neden,
Medet umar oldum bir kırık kalemden.
Dostun acı darbesini yedim.
Dahasnı kaldırır mı sanarsın bu beden.
Ne güzelde dostmuşuz meğer,
Kalemim ve ben…
Sedat Topal
|
|