Yalnızlığını benle paylaşır mısın bank? Ben de sana çok benziyorum inan bana. Aynı hasretleri, aynı yalnızlıkları çekiyoruz. Bir dolu insan gelip geçiyor hayatından, peki hangisi durup düşünüyor senin için? Herkes bir derdini paylaşıyor senle, yalnızlığını paylaşıyor kimisi. Hangisi senin yalnızlığından pay istiyor. Duygular, düşünceler havada uçuşurken durupta sana bir bakan mı var, seni düşünen mi var. Benim yalnızlığım bana yeter ama istersen yalnızlığını benle paylaşabilirsin bank. Ben de hep başka sevdaların, bambaşka dertlerini dinledim. Bir günde aç kalbini seninki ne diyor demediler. Bir martının kanadıyla dertleştim bir gün. O da muzdarip yalnızlığından. Olur mu halbuki güneşi, denizi, rüzgarı var değil mi? İşte yokmuş onlar aslında, hepsi sahteymiş. Rüzgâr ne sık küsermiş martının kanadına, yaralarmış bazen acıtırmış martıyı. Güneş istemezse esirgermiş ışığını, deniz desen o da öyle. Bazen bir babacan olurmuş balıklarına karşı, martıyı yutmak istermiş azgın dalgalarıyla. Denize sorsan oda yalnız be bank. Oda pek yalnızlık çekermiş o kalabalığın arasında. Kimse dinlemezmiş ya onu ondan dalgalarıyla boğuşurmuş çoğu zaman. Bazen rüzgârla arkadaşlık edermiş oda ama hep terk edermiş rüzgâr onu. Ayrılığı göre göre bağrına basarmış her defasında rüzgârı. Rüzgâr da yalnızmış inanır mısın? Onunda kimi kimsesi yokmuş meğersem; bir garip rüzgâr eser dururmuş. Ne komik değil mi bank? Sen yalnızsın ben yalnızım, deniz, rüzgâr, martı… Hepimiz yalnızız ama paylaşamıyoruz yalnızlığımızı. Eşit paylaşsak hepimiz, dost olsak halbuki ne iyi olur değil mi? Yalnızlığımdan bir parça ikram etsem sana, bir parçadan seninkinden alsam olmaz mı sevgili bank? Hem bak parkta diyor, on binlerce insan her gün akın ediyor. Her yaştan, her kademeden. Ben de yalnızsam siz mecbursunuz yalnızlığa diyor. Belki bir parçada onun yalnızlığından alırız. Hı? Nasıl olur?
|
|